Als je voor het altaar gelukkig staat te wezen sta je er niet bij stil, maar de kans dat dit huwelijk gaat stranden is statistisch 1 op 3.

Vanzelfsprekend ben je er dan niet mee bezig, dat zou ook niet best zijn. Maar mocht het huwelijk uiteindelijk toch op de klippen lopen, dan is het verschil tussen het gevoel van die mooie dag en dat van het kwade moment dat de niet langer te vermijden beslissing valt kenmerkend voor het verwarrende gevoel.

Geen mens gaat een huwelijk aan met het idee deze na verloop van tijd weer te beeidigen (financiele gelukszoekers daargelaten). Het gevolg: een gevoel gefaald te hebben. Schaamte. De drang het te moeten verklaren aan de buitenwereld. Terwijl je het misschien niet eens aan jezelf kan verklaren.

Een periode ook dat er heel rationeel verschrikkelijk veel moet worden geregeld. Een peride dat je met alimataties en hypotheken bezig bent. Dat financiele zaken emoties en verdriet lijken te overstemmen. Dat je misschien wel het gevoel hebt te zakelijk te handelen, omdat je vecht voor je financiele toekomst terwijl de omgeving je meer zorgen lijkt te maken om je geestelijke welzijn. 

Hoe vertel je dat je gaat scheiden?

Je zal er mee naar buiten moeten treden. Eerst de meest betrokkenen natuurlijk. De kinderen, de directe familie. Maar daarna ook vrienden, de buren, collega's, en ieder ander die op een gegeven moment bij je zal informeren naar het welzijn van de (ex)partner of je via een andere manier in verlegenheid zal brengen. Je kunt dat beter voor zijn door op tijd openheid van zaken te geven. Hoe moeilijk dat ook is. 

De kinderen

De meest betrokkenen en daarom de eersten die het moeten weten, hoe jong ze ook nog zijn. Het samen vertellen dat jullie gaan scheiden is bij de kinderen een must. Zonder verwijten, en met nadruk op de gevolgen voor het kind (waar gaan ze wonen, en hoe vaak zien ze de niet verzorgende ouder). Laat de kinderen ook duidelijk merken dat ze geen schuld hebben aan dit alles. Vooral jonge kinderen hebben het idee dat de wereld om hem draait, en hebben sneller dan je zal verwachten het idee dat iets fouts van hen deze ellende heeft veroorzaakt.

(Zie ook: problemen van kinderen bij echtscheiding) 

Ouders, directe familie en gezamenlijke vrienden

Geen telefoontje, zeker geen sms'je of mailtje. Je zal hun steun nog hard nodig hebben, en een persoonlijk bericht is dan wel het minste dat je kunt doen. Beter een kort gesprek dan een lange mail, al is dat laatste duizend keer eenvoudiger. Ideaal is dat de beide partners samen de mededeling doen. Je hebt dan geen eenzijdig verhaal. Beide partijen kunnen hun beweegredenen geven, en de ontvangers van het slechte nieuws kunnen beschikken over een duidelijker plaatje wat ze voor zichzelf kunnen verwerken.

Het samen vertellen is gunstig voor het verwerken van de echtscheiding. Ook de beide partners overzien het geheel zo beter. Daarnaast kunnen beide zich verdedigen en kritiek pareren. Overigens is de kritiek van de omgeving vaak minder dan je als scheidende partner vreest. Hoewel het misschien vreemd klinkt hebben de beide exen ook steun aan elkaar. Het is (vaak) inmiddels hun gezamenlijke besluit geworden dat ze naar buiten toe moeten verklaren. 

Ga je vertellen dat je gaat scheiden, dan hier wat tips

• Plan de bijeenkomst kort: "Kan ik NU even langskomen om wat te vertellen?"
• Laat merken dat het om een serieuze zaak gaat. Dat geeft de anderen even de gelegenheid zich voor te bereiden op iets wat een zwaar gesprek kan worden.
• Kies een gunstig moment. Je kunt niet iedereen op dezelfde avond informeren. Vraag dan ook het vertelde nog even stil te houden tot iedereen op de hoogte is.
• Vertel het zakelijk. Je kunt gerust laten merken dat je het er moeilijk mee hebt, maar maak geen verwijten. De ontvanger van het slechte nieuws zal je (toekomstige) ex ook vaak een warm hart toedragen, en het nieuws ook eerst moeten verwerken.
• Het vertellen aan directe familie, vrienden en gezamenlijke kennissen zal zwaar vallen. Blijven over ooms, tantes, neven, nichten, en andere minder dierbare betrokkenen. Laat de tamtam zijn werk doen, en spreek hen zelf bij gelegenheid. Beperk je zelf tot wat je echt dierbaar is. Natuurlijk gelden er voor die neef waarmee je nauw bevriend bent andere regels.

Collega's en werkgever

Collega's reken je waarschijnlijk tot een andere categorie dan hechte vrienden en directe familie, maar feit is dat je ze waarschijnlijk vaker ziet. Je kunt dit dus niet lang voor hen verborgen houden. Je stemming zal te leiden hebben onder het gebeurde, je zal veel zaken moeten regelen (ook onder werktijd), en er verandert veel dat iemand die 8 uur per dag contact met je heeft niet kan ontgaan.

Vertel je collega's dat je gaat scheiden. Je persoonlijke relatie tot hen bepaald hoe ver je hier in gaat. Is het contact zakelijk, ga er dan ook niet verder op in. Goede collega's en een goede werkgever zullen je ontzien en net moeilijk doen als je af en toe wat eerder weggaat om een advocaat of hypotheekadviseur te spreken.